Gisteravond zag ik de film ‘Spirits in the forest’. Een weergave van de Global Spirit Tour van de band Depeche Mode twee jaar geleden.

(Mocht je de film zelf nog willen gaan zien, hieronder beschrijf ik de inhoud, dus aan jou de keuze om verder te lezen.)
 


Twee jaar geleden ben ik naar het concert van Depeche Mode geweest. De heren gaan al een tijdje mee, dus ik ken de muziek ook al aardig lang.

Uiteraard vond ik de muziek in de film fantastisch, en mooi om de close-ups van de band te zien. Zoals gezegd, ze lopen al een tijdje mee en dat is aan de hoofden wel te zien. En ze rocken nog steeds.

Maar wat de meeste indruk op mij maakte was niet de muziek. Dat was de insteek van de film.

De film gaat namelijk niet echt over Depeche Mode, maar over hun fans. En dat zijn diepgaande portretten. Naast een concertregistratie, is de film ook een documentaire over hoe de muziek van Depeche Mode is verweven met het leven van de fans.
 
In de schijnwerpers
De vaak emotionele verhalen zijn gefilmd over de hele wereld. En de mensen en hun verhalen komen samen tijdens een concert in Berlijn. De concertmomenten in de film zijn van dat optreden. Je ziet de fans, die we inmiddels dan een beetje kennen, voluit genieten van het concert. En je geniet mee met hun ervaring.

De film zet de schijnwerper op de fans.

En is dat niet een verrassend voorbeeld van leiderschap? Wie is Depeche Mode zonder hun fans? Zonder fans stonden ze misschien alleen op zondagavond in vage barretjes in Californië. En niet wereldwijd op alle grote podia.

Een goede leider geeft krediet aan het team. Wie ben je nou als manager, als leider, zonder je team? Dan valt er niks te managen of te leiden. Een leider geeft alle credits van het succes aan het team en laat hen voelen dat ze belangrijk zijn. En zo maakt Depeche Mode een ontroerende film over hun fans. Prachtig.
 
Wanneer heb jij voor het laatst je team in het zonnetje gezet?