Ja, het gaat vast een keer mis

“Het gaat vast mis”, zegt ze.

Ja, dat klopt, beaam ik volmondig. Het gaat vast een keer mis.

Ze kijkt me aan of ik gek ben geworden. Want dat kan toch niet! Als er geen goede roosters zijn, dan klopt de inzet van de medewerkers niet. En dan zijn er te weinig mensen, of juist teveel.

“Bij wie ligt het probleem?”, vraag ik haar.

Bij haar, vindt ze. Want zij is verantwoordelijk. Alleen, het team heeft gevraagd of zij dit voortaan zelf mogen doen. En daarmee heeft het team ook gezegd dat ze zelf voortaan hiervoor verantwoordelijk willen zijn. En dat is dan ook zo als het dan een keer misgaat.

“Maar als het misgaat, komen ze weer bij mij om het op te lossen!”. En zij zit niet te wachten op het extra werk dat dit oplevert.

“Dan moet daar dus de volgende keer het gesprek over gaan”, geef ik haar terug. Niet over wie er nu de roosters maakt, of wie nu verantwoordelijk is. Wel over wat het inhoudt als je als team zegt dat je dit zelf wilt doen. Wat daarbij komt kijken, ook als het lastig wordt. Hoe ze daarmee om willen gaan en hoe ze lastige situaties dan gaan oplossen. En welke hulp ze daarbij nodig hebben. Zodat ze voorbereid zijn als het mis gaat.

Want het gaat vast een keer mis.

Ook je team (en jezelf) erop voorbereiden dat het vast een keer mis zal gaan? Ik denk graag met je mee