‘Het team heeft je precies waar ze je hebben willen, hè?’

‘Het team heeft je precies waar ze je hebben willen, hè?’

Ik kijk de manager vragend aan. Ze kijkt vragend terug. Wat bedoel ik?

Ze heeft me net verteld hoe de dynamiek in de teamvergaderingen eruit ziet. Of beter gezegd, het gebrek aan dynamiek. Ze is zelf veel aan het woord. Het team brengt weinig agendapunten in, en ook tijdens het overleg is er niet veel inbreng.

‘Slim van ze’, zeg ik. Want ze kennen hun manager goed. Ze weten dat het wel goed komt met de agenda, en de voortgang in de vergadering. En dat is terecht, in hun ogen. Zij is de manager, zij wordt betaald ervoor. Goed voor de afwisseling, zo’n vergadering. Ze worden bijgepraat en zijn even van de werkvloer af.

Ze begint te lachen.

Ik zeg niet dat het team dit expres doet hoor’, geef ik aan. In de dynamiek tussen dit team en deze manager is een bepaald patroon ontstaan. En elke vergadering wordt dat patroon bevestigd. Er is dus geen reden voor het team om ander gedrag te laten zien.

Samen met de manager bedenk ik wat ze kan doen om het patroon te doorbreken. Vooraf, tijdens en na het overleg. Het begint met de agenda. Die is ineens drastisch kort. Ze krijgt het er warm van. Logisch, want ze is ingesteld op problemen oplossen en actie nemen. Om dat bewust op een andere manier te doen, dat is hard werken.